Γλωσσικές συγκρίσεις ...

Πώς προστατεύουν τα σοβαρά κράτη τη γλώσσα τους

ΡΩΣΙΑ

Τo 2003 με Προεδρικό Διάταγμα του Πούτιν, προβλέπεται η επιβολή αυστηρών προστίμων, σε όποιον τυχόν επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει το Λατινικό αντί του Κυριλλικού αλφαβήτου.

ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΕΑ

Απαγορεύουν όχι μόνον την οποιανδήποτε αλλοίωση του αλφαβήτου τους, αλλά και την χρήση ξενόγλωσσων επιγραφών.

ΚΙΝΑ 

Ίδρυσε ειδική Υπηρεσία των Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, που επιβάλλει στους διαφημιστές να μην χρησιμοποιούν λογοπαίγνια που "διαφθείρουν" τη γλώσσα.

ΓΑΛΛΙΑ

Προχώρησε στον απο-αγγλισμό της γλώσσας της, διατηρώντας μόνον τις ελληνογενείς λέξεις και επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις κατά  όσων τυχόν χρησιμοποιούν αγγλικούς τίτλους σε πινακίδες, διαφημίσεις κ.λπ.

ΙΣΠΑΝΙΑ

Απείλησε να αποχωρήσει από τη Ε.Ε. αν αυτή επέμενε στην υπόδειξή της να καταργηθεί το "τήλδε" (τονικό σημείο που προσομοιάζει στην ελληνικη οξεία).

ΙΣΡΑΗΛ

Το 1948, ίδρυσε την Ακαδημία Εβραϊκής Γλώσσας και μετά από 4.000 χρόνια, επανέφερε και επέβαλλε τη χρήση της αρχαίας Εβραϊκής γλώσσας.

Κατέστησε τη γλώσσα αυτή ενιαίο γλωσσικό όργανο εκπαιδεύσεως, διοικήσεως,αλλά και συγγραφής βιβλίων, δημοσιογραφίας με αυστηρούς ελέγχους και διαρκή εποπτεία για την ορθή χρήσησ της.

Πώς αντιπετωπίσαμε εμείς τη γλώσσα μας

Το 1976 ο Υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης, με εγκύκλιο του (!) καταργεί την καθομιλουμένη απλή Καθαρεύουσα και επιβάλλει τη Δημοτική. Επίσης εισάγει τη διδασκαλία παράλληλα με την Αρχαία Ελληνική και  της μετάφρασης των διδασκομένων κειμένων στην Δημοτική. 

(Ο ίδιος αργότερα εδήλωσε ότι "αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος της πολιτικής καριέρας του".)

Το 1981 ο Υπουργός Παιδείας Ελευθέριος Βερυβάκης επιβάλλει το μονοτονικό ως ακολούθως:

Κατά τη συνεδρίαση της Βουλής τής 11ης-1-1982  τα μεσάνυχτα  και λιγο πριν την περάτωσή της ψήφισε τροπολογία στο ένα και μοναδικό άρθρο του Νόμου 1228.

Ο Νόμος 1228 αποτελούσε κύρωση της από 11-11-1981 πράξεως του Προέδρου της Δημοκρατιάς  υπό τον τίτλο ¨Περί εγγραφής των μαθητών στα  Λύκεια της Γενικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως".

(Η τροπολογία ψηφίστηκε από λιγότερους από 30 "νυσταλέους" βουλευτές, λόγω του αιφνιδιασμού του κοινοβουλευτικού σώματος, αφού κανείς δεν περίμενε ότι ένα τόσο σημαντικό εθνικής τάξεως θέμα θα ερχόταν με μια τροπολογία προσκολημμένη σε έναν άσχετο και επουσιώδη νόμο.)

σ.σ.Από την τροπολογία αυτή οι εκδότες και οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί μείωσαν τα έξοδά τους κατά 30%.

Σκεφτείτε τα!

δρ.Κωνσταντίνα Παλαμιώτου

According to Plato ...

Image of the "Cave" (ΣΠΗΛΑΙΟΝ)

Plato's illustration in the Republic Book VII  (ΠΟΛΙΤΕΙΑ)  of the difference between knowledge and illusion, reality and appearance. Men chained in a cave, facing a blank wall, with a fire burning behind them, can see only shadows, which they take for real objects.
When one who has been made to leave the cave and see the real world by the light of the sun returns, it is hard for him to adapt to the dim light; he is ridiculed by his former companions and is unable to convince them that what they see are but vague reflections of reality.

The Theory of Forms 

The insistence that the objects of knowledge must be Forms is the result of the requirement that what is known must be true, helped along by a Greek idiom that suggests that characteristics are substances (ΟΥΣΙΑΙ).
If what is known must be true without qualification (the exaggeration)then it must be possible to say it is without qualification,but one can only say this is Form. No object of sensory experience can be described as just, beautiful, large, or heavy without qualification. Such  things will always be unjust, ugly, small, or light in comparison with something else. Hence there can be no knowledge of the justice,beauty, size, or weight of sensory objects- at best only true belief.

The Theory of Reminiscence  (ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ) 

How it might be possible actually to arrive at a definition is answered in one way by the doctrine of reminiscence or recollection (anamnesis).This first appears in an early dialogue,the Meno (ΜΕΝΩΝ,) where Plato suggests that we are born already in possession of knowledge of which we are not conscious but which we will readily recollect if carefully prompted.
He has Socrates illustrate this by drawing the answer to a geometrical problem out of a slave boy who knows no geometry.

A special Form, the Good (ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ)

No connection is made in the Meno (ΜΕΝΩΝ) between recollection and Form;  this is done in the Phaedo (ΦΑΙΔΩΝ). 
However, no mention of recollection is made in the Republic's (ΠΟΛΙΤΕΙΑ) extensive discussion of a discipline called "dialectic" (ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ )which is supposed to study the forms. This discipline evidently has affinities to Socrates' practice in the early dialogues, since it is forbidden to those under 30 because youths too readily indulge in refutation for its own sake and are vulnerable to disillusionment from witnessing too many refutations.

The difference seems to be that Plato thought he had hit on a systematic application of the early practice of dialectic. The system has something to do with laying down and testing hypotheses, but Plato goes on to picture the advance of dialectic up a ladder of hypotheses - at the top of which is a special Form, the Good - without leaving us any clear account of how to get from one rung of the ladder to the next.

Dr. Konstantina Palamiotou-Thomaidou

Phd. of Philosophy, University of Athens

“Ο Δεκάλογος του πατριωτισμού" Γρ.Ξενόπουλος

“Ο Δεκάλογος του πατριωτισμού" 1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος βρίσκεται πολύ μακριά από τους λόγους, τα "ζήτω', τις σημαίες, τις μουσικές, τα κανόνια. 2. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος δεν είναι η συγκίνηση της στιγμής, που σβήνει σαν την σπίθα. Είναι ένα βαθύ ποτάμι, που κυλάει βουβό. 3. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι – σαν κάθε αγάπη – έργο, θυσία. Σκοπός της είναι να κάμει την πατρίδα σου μεγάλη. 4. Το μεγαλείο της πατρίδος δεν το κάνουν ούτε οι πολλοί τόποι, ούτε τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων της. Το κάνουν η μόρφωση, η εργατικότητα, η ευτυχία και το μεγαλείο των ανθρώπων της. 5. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος όχι μόνο δεν γεννά μίσος για τις άλλες πατρίδες, αλλά και ζητεί πρώτα απ΄όλα να σέβεσαι και το ξένο πατριωτισμό. Καμία πατρίδα δεν είναι απολύτως ανώτερη από τις άλλες. Για σένα είναι ανώτερη η δική σου, για τον ξένο η δική του. Όπως για τον εαυτό σου, έτσι και για την πατρίδα σου, ποτέ μην επιδοκιμάζεις να αδικεί τις άλλες πατρίδες. 6. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος – δηλαδή ενός μικρού μέρους της ανθρωπότητος – υποχωρεί όπου έρχεται εις σύγκρουσην με την αληθινή αγάπη όλης της ανθρωπότητος. Όπως δεν σ΄εμποδίζει να εκτιμάς ή να αγαπάς ξένους, έτσι δεν σ΄εμποδίζει – σε συμβουλεύει μάλιστα να πολεμάς και να μισείς πολλούς ανθρώπους της πατρίδος σου αν είναι κακοί. Και την πατρίδα σου να την φαντάζεσαι πως την αποτελούν πολύ περισσότερο οι πολλοί, οι πτωχοί, ο λαός, όσοι εργάζονται και υποφέρουν πολύ και απολαύουν λίγο ή διόλου, παρά οι ολίγοι, εκείνοι που απολαύουν χωρίς να εργάζονται. 7. Πολύ μεγαλύτερη αγάπη για την πατρίδα από το να σκοτωθείς γιαυτή, είναι να ζήσεις γιαυτή.΄ Ναφιερώσεις όσο μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου μπορείς (όλο είναι αδύνατο) γι΄αυτή. 8. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος αρχίζει από την αγάπη του εαυτού σου, την αγάπη που σε κεντρίζει να γίνεσαι ολοένα καλύτερος και ανώτερος, νανεβαίνεις ολοένα περισσότερο στο ψηλό και απότομο βουνό του μεγαλείου. 9. Το φύτευμα δένδρων ωφελεί την πατρίδα σου και σένα. Το ξερίζωμα, όμως, της αμαθείας, της κουταμάρας, των σκουριασμένων ιδεών ακόμα περισσότερο ωφελεί την πατρίδα σου, σένα μπορεί συνήθως να σε βλάψει. Όσο πόλεμο κι αν σου κάνουν η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι να ξεριζώνεις, όπου χρειάζεται. 10. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι ένα από τα πιο ευγενικά αισθήματα της καρδίας. Γι΄αυτό ίσως και σπάνιο. Η ψεύτικη αγάπη της πατρίδος είναι από τα πιο πρόστυχα. Γι΄αυτό ίσως και πολύ συχνό. *Δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου 1911 στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων» από τον Γρηγόρη Ξενόπουλο με το ψευδώνυμο «Φαίδων». πηγή: proskynitis.blogspot.gr

ΟΧΙ, ΚΥΡΙΕ ΦΙΛΗ!

Όχι κύριε Φίλη,

Τα Θρησκευτικά ΔΕΝ είναι "όπως όλα τα μαθήματα", τουλάχιστον σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Είναι το κατεξοχήν μάθημα που αναπτύσσει τη θρησκευτική συνείδηση ( όπως  η Ιστορία  αναπτύσσει την εθνική συνείδηση).
Έχουν λοιπόν αυξημένη παιδαγωγική βαρύτητα!

Για του λόγου το αληθές:

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

MEPOΣ ΔEYTEPO - Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα

'Αρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)

1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους.

H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας ΔΕΝ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ στο Σύνταγμα. 

2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. 

(Τα ανωτέρω αποτελούν απάντηση στους ισχυρισμούς Φίλη:
http://www.iefimerida.gr/news/289671/o-filis-apanta-ston-arhiepiskopo-gia-mathima-ton-thriskeytikon-einai-opos-ola-ta )

Ο Φίλης ενημερώθηκε σχετικώς ;

Η φυσιογνωμία του δασκάλου  

8ο Παγκόσμιο Forum

Aristotle …

“…a hostility to Plato’s Philosophy”

The bulk of Aristotle’s writings consists of unpublished treatises that were either Aristotle’s lecture notes or used as texts by his students. Of the dialogues and other works that Aristotle published during his life only fragments quoted by later writers have “survived”. The treatises that survive have traditionally been regarded as expounding a finished system of doctrine.

It is only in 20th century that scholars have tried to discern development within Aristotle’s writings. First attempts at tracing this development were guided by the assumption that Aristotle must have begun as a loyal Platonist and become more critical of Plato as he developed.

More recent assessments find a hostility to Plato’s philosophy in what are reckoned to be Aristotle’s earliest treatises and detect the evolution of a more sophisticated position which, while by no means Plato’s, is nevertheless closer to Plato’s in spirit.

In Metaphysics  (A9 and M4-5) Aristotle explicitly criticizes Plato’s theory of Forms, alluding to the “third man argument”[1] and complaining that the Forms are useless as explanatory devices and that the various arguments for accepting the Forms either prove nothing or establish the existence of unwelcome Forms such as negations and relations.

Even where Plato’s Forms are not the target of criticism, Aristotle advances theories that run contrary to the drift of Plato’s thought. This is true particularly date from Aristotle’s days in the Academy.

In the Categories individual things such as particular men and animals are called primary substances; species and genera of primary substances are called secondary substances. In claiming that individual things are primary realities Aristotle has stood on its head Plato’s view that sensible particulars are only partly real, pale reflections of the full reality which is described by giving an account of what such particulars inadequately imitate.

Aristotle adds that it is characteristic of both primary and secondary realities (substances) not to have contraries. Many of Plato’s Forms come in contrary pairs, for example, the large and the small. Aristotle would not classify the large and the small as substances. These belong to one of nine other categories (in this case the category of relation).

In the Posterior Analytics, Aristotle argues for the autonomy of various disciplines and against there being principles common to all sciences, from which the correct explanations given in those sciences could be deduced. Acceptance of this would undermine the hope that Plato, held of dialectic.

Aristotle never accords to dialectic the dignity of “the coping stone of the sciences”, but like Plato his thought was profoundly shaped by his involvement in the peculiar debating activity which for Plato was the beginning of dialectic.

Dialectic led Aristotle to a formal theory of valid inference built around the syllogism. It also led him, though the need to spot equivocation [2].

One device for detecting equivocation was also put to work reinforcing the frontiers between autonomous disciplines. The facts and explanations pertaining to different kinds of things belong to different sciences.

Combined with the categories, this principle provided further ammunition for attacking Plato’s project of a master science.

Thus there is no single kind which is everything there is, and there is therefore no science which encompasses everything there is. Plato says dialectic studies either Being or the Good, but ‘to be’ and ‘good’ are used in several categories and are therefore not univocal.

This argument appears in Eudemian Ethics (1.8) but the line is softened considerably in Metaphysics 1 where Aristotle allows that a single science may encompass things that are systematically related in ways other than as species of a single genus.

The categories show how various things that are said to be (quantities, qualities, relations, e.t.c.) are related to substance and so there is, after all, the possibility of a discipline that studies everything that is.

 Aristotle calls this discipline ‘First Philosophy’, although the treatise devoted to it came later to be known as the Metaphysics. Undertaking an enquiry into First Philosophy represents something of a concession to Plato.

Dr. Konstantina Palamiotou-Thomaidou

Phd. of Philosophy, University of Athens

---

.[1] The whole theory of Forms of the third Plato’s period is subjected to a searching examination in the Parmenides. It is hard to estimate Plato’s own view of the criticisms raised there . The most famous, known as the “third man argument” depends essentially on a motivation for the Forms, known as the “ the one over many principle” which Plato mentions in only one other place.

. Equivocation: [2] To employ equivocal words or expressions, confounding their meanings.